a stromym, trudnym do zdobycia wzniesieniu stoją ruiny zamku. Wybudowany został w XIV wieku przez króla Polski Kazimierza Wielkiego na miejscu wcześniejszego założenia. Był on jednym z zamków w linii obrony oddzielającej Śląsk od Polski.
  Po śmierci króla ziemia wraz z zamkiem przechodzi w ręce Władysława Opolczyka /1370 rok/ a otrzymuje je w darze od Ludwika Węgierskiego za popieranie jego planów dynastycznych w Polsce. Opolczyk osadził na zamku załogę składającą się z Niemców i Czechów, którzy ograbiali przejeżdżających kupców. Władysław Jagiełło zorganizował zbrojną wyprawę i zdobył zamek wcielając go do Polski.
   W XV wieku zamek zostaje własnością rodziny Krezów herbu Ostoja.
   Rok 1587 to krótkie panowanie na zamku arcyksięcia austriackiego Maksymiliana, pretendenta do tronu polskiego.
   Po śmierci ostatniego z Krezów /1625 rok/ Bobolice przeszły w ręce rodziny Myszkowskich z Mirowa a w 1651 roku zakupiony został przez rodzinę Męcińskich. Ponieważ w niedługim czasie Męcińscy przenieśli swoją siedzibę zamek został opuszczony i zaniedbany.
   Wojny szwedzkie przyczyniły się do jego upadku i ruiny. Jeszcze w 1683 roku Jan III Sobieski zatrzymał się tutaj w drodze do Wiednia lecz nocował w namiocie pod zamkiem.
   Później następują wprawdzie próby odbudowy zamku ale pod koniec XVIII wieku zostaje on ostatecznie opuszczony.
   W czasie swojej świetności zamek otoczony był suchą fosą, przez którą prowadził most, murami z blankami a także basztami strzegącymi wjazdu.
  Dzisiaj pozostały z tego tylko resztki murów sięgające miejscami do drugiego piętra i okrągłej  baszty. U podnóża zamku górnego znajdują się pozostałości zamku dolnego. W północno - zachodniej części zamku jest kamienny ganek, na którym według legendy ukazuje się biała dama.
   W 1958 roku pozostałości budowli zostały zabezpieczone w formie trwałej ruiny a w 2002 i 2003 roku zrekonstruowano część muru obronnego a także baszty wjazdowej.