amek zbudowany został w XV wieku na wzniesienu w kotlinie Dżurynu. Pierwotny wygląd zamku nie jest znany. Prawdopodobnie była to drewniano - ziemna budowla obronna. W tym czasie ziemie należały do Teodoryka Buczackiego vel Jazłowieckiego herbu Awdaniec, który otrzymał je w tzw. posiadanie zastawne. Król w zamian za otrzymywane dary takie jak np. drogocenne szaty przetykane złotem, konie a przede wszystkim wierną służbę i umacnianie obronności zamków na Podolu zapisał ziemie a także przyznał duże kwoty pieniężne trzem braciom Buczackim - Michałowi Mużylle (wybudował zamek w Śniatyniu), Teodorykowi i Janowi, kasztelanowi halickiemu. Wcześniej właścicielami ziem byli książęta Koriatowicze, Spytek z Melsztyna, Świdrygiełło, książę Witold a po jego śmierci zostały w rękach królewskich.
  W wieku XVII, kiedy majątek należał do rodziny Daniłowiczów było to już murowane założenie obronne powstałe na planie czworoboku, z okrągłymi narożnymi wieżami. Wież tych było cztery a całość otaczał zewnętrzny mur obronny.
 W następnych latach zmieniali się właściciele zamku i miejscowości. Byli nimi rodziny Skarbków, Raczyńskich, Bielskich, Gadomskich.
  W 1820 roku ówczesny właściciel zamku Karol Poniński, który nabył miejscowość od rządu austriackiego w 1778 roku, przebudował go na pałac w stylu klasycystycznym. Rozebrane zostały trzy walące się skrzydła i dwie baszty a pozostałe skrzydło i baszty przebudowano właśnie na pałac. Pod koniec XIX wieku kolejny jego właściciel, tym razem Kalikst Poniński, syn Karola znowu przebudowuje pałac lecz w stylu neogotyckim.
  Przełom XIX i XX wieku to kolejna zmiana wyglądu pałacu. Dokonuje jej Maria Eleonora Lubomirska z domu Zamoyska, która od 1862 roku jest kolejną jego właścicielką aż do roku 1945.
   Niestety lata pierwszej wojny światowej to zniszczenie budowli przez różne wojska. Odbudowany, ponownie jednak zostaje zniszczony w czasie drugiej wojny światowej i do dzisiaj z pałacu pozostały tylko dwie baszty.