Buczacz

  amek zbudowany został w XIV wieku  przez rodzinę Buczackich. Pierwotnie  była to budowla drewniana później murowana.
  Założony na planie trójkąta posiadał wejście przez wieżę bramną i dalej przez dziedziniec do budynku mieszkalnego.
  Następnie właścicielami zamku była rodzina Tworowskich, później Golskich i na końcu Potockich.
Oni to w XVII wieku rozbudowali i umocnili zamek. Dobudowano wtedy dwie baszty, wschodnią i zachodnią. Mury dochodziły od 4 do 7 metrów grubości i pomimo licznych oblężeń zdołał się obronić przed zdobyciem. Był również bezpiecznym schronieniem dla okolicznej ludności podczas najazdów tureckich, tatarskich, kozackich czy rosyjskich.
  W tym okresie wjazd na zamek prowadził przez wieżę bramną i był na wysokości pierwszego piętra. Dojazd do bramy wiódł po pochylni oraz przez most zwodzony przerzucony nad fosą. Budynek mieszkalny znajdował się we wschodniej części założenia a od strony dziedzińca ozdobiony był arkadami.
  W 1672 roku był oblegany przez Turków pod wodzą sułtana Mehmeda IV a obroną dowodziła Teresa Potocka. Nie mogąc zdobyć twierdzy Turcy odstąpili od oblężenia. W tymże roku na zamku podpisany został układ z Turkami oddający im we władanie Podole wraz z istniejącymi zamkami w Chocimiu i Kamieńcu Podolskim zwany "układem buczackim".
   W 1676 roku zamek w Buczaczu został przez Turków, pod wodzą Ibrahima Szejtana zburzony.
  Ponownie odbudowany przez Jana Potockiego lecz nie mający już wielkiego znaczenia w obronności Rzeczypospolitej po rozbiorach Polski popada w ruinę. W XIX wieku zostaje stopniowo rozbierany  a materiał budowlany wykorzystywany przy innych budowlach.
  Do dzisiaj zachowały się fragmenty murów od strony południowej, części murów budynku mieszkalnego i baszty wschodniej. Reszta to rozsypujące się fundamenty a całość porasta trawa.